Onderzoeker laat zich al vijf jaar bijten door bedwantsen: wat we daarvan leren
Inhoudsopgave
Waarom iemand dit vrijwillig doet
Naylor runt de non-profit Bed Bug Foundation en houdt zo’n 50.000 tot 60.000 bedwantsen in zijn testlab. Hij kweekt ze voor onderzoek en voor speurhonden die infestaties in hotels opsporen. Ongeveer twee keer per week is het voederdag en bindt hij ze op zijn arm, en op nachten dat er een spray, repellent of apparaat getest moet worden, slaapt hij in de testkamer.
Die laatste stap is geen stoerdoenerij, want zonder mens gebeurt er niets in de testkamer. “If there is no-one sleeping in a bed, the bedbugs just sleep”, zegt hij tegen de BBC. Ze gaan op standby, en dan valt er niets te testen. Met dat ene zinnetje heb je meteen de eerste les.
Les 1: zolang jij er ligt, blijven ze actief
Bedwantsen wachten op een gastheer. Op de bank gaan slapen in de hoop dat ze wegkwijnen, is daarom geen plan. Naylors beschrijving wijst erop dat ze dan stilvallen en niet dat ze verdwijnen. Een lege kamer is dus geen bestrijding, en dat ze een paar nachten niets doen zegt niet dat ze weg zijn.
Les 2: zoek niet in je dekbed
Volgens Naylor verschuilen ze zich niet in het beddengoed, maar in een donker hoekje dichtbij. Hij noemt de achterkant van het bed, en ritsen en biezen langs de rand van het matras. Het duidelijkste signaal zijn inktzwarte puntjes, vaak in de vorm van een kruisje. Hoe je dat stap voor stap nakijkt, staat in zo check je je eigen bed. Zie je beestjes maar twijfel je wat het zijn, kijk dan bij beestjes die op bedwantsen lijken.
Les 3: geen jeuk zegt niets
Naylor zegt dat hij door al die beten niet meer reageert. Dat is geen unicum, want persbureau AP schreef in augustus 2026 dat de beet zelf pijnloos is en dat sommige mensen wel jeukende bulten krijgen en anderen helemaal niets. Juist daardoor kan een infestatie lang onopgemerkt groeien. Heeft je partner bulten en jij niet, dan is het dus geen geruststelling dat het aan jou voorbij gaat. Kijk naar de puntjes in de naden, en niet alleen naar je huid.
Les 4: spuiten is waar het vaak misgaat
Naylor test sprays omdat bedwantsen resistent zijn geworden tegen moderne insecticiden, wat ze volgens hem erg lastig te doden maakt. Ook AP noemt resistentie als motor achter de terugkeer. Daarover schreven we uitgebreider in waarom gif minder goed werkt. Zijn advies aan wie een infestatie vermoedt is dan ook om een professional te bellen. Woon je in een complex of huur je, kijk dan ook naar wie er moet bestrijden.
Zijn stichting geeft in de BBC verder deze volgorde mee, bedoeld voor Britse huishoudens:
- Ruim op rond het bed, zodat je wegrennende beestjes ziet.
- Haal beddengoed en zachte spullen eraf en stop ze in vuilniszakken voor de was.
- Controleer matras en bedframe, vooral aan het hoofdeinde.
- Gebruik silicapoeder en stofzuig grondig.
- Plaats isolatie-apparaatjes bij het bed, zodat ze niet terugkomen.
Silicapoeder is een Brits advies. Vraag in Nederland een bestrijder of het in jouw situatie zinvol is, in plaats van het zelf rond te strooien.
Les 5: de was, met de echte getallen
Hier komt zijn eigen onderzoek om de hoek kijken. In een studie uit 2010 van Naylor en Boase in de Journal of Economic Entomology werden bedwantsen in wasgoed getest, met deze uitkomsten.
| Behandeling | Resultaat in de proef |
|---|---|
| Wassen op 60 graden | Doodt alle levensstadia |
| Hete droger, minstens 30 minuten | Werkt |
| Vriezer op min 17, minstens 2 uur | Werkt, zodra de lading echt koud is |
| 24 uur weken zonder wasmiddel | Actieve beestjes dood, eitjes niet |
Let vooral op die vriezer. Een losse lading droog wasgoed van 2,5 kilo had in de proef ongeveer 8 uur nodig om op min 17 graden te komen, en pas daarna gaan die 2 uur tellen. Een tas die je een middagje in de vriezer legt, is dus te kort. En weken alleen is niet genoeg, want dan overleven de eitjes. Wat je met koffer en kleding na een reis doet, volgt dezelfde logica.
Waarom het meer is dan een kriebelverhaal
Naylor zegt dat hij geen ander ongedierte kent met zo’n emotionele en psychische impact, en dat mensen er langdurige klachten aan kunnen overhouden. Daar staat tegenover dat de beten meestal geen gezondheidsrisico geven, volgens de Britse apotheker Ade Williams in hetzelfde BBC-stuk. Niet krabben dus, want dan kan het gaan ontsteken, en de Britse NHS raadt een koele vochtige doek aan tegen de jeuk. Laat het je niet los, dan staat je reactie niet op zichzelf. De onderzoeker die er zelf bij slaapt, kaart het juist aan.
